Vrede

Geloof is vrede. Althans, dat zegt men. De meeste oorlogen uit het verleden werden gevoerd in naam van De Heer – wie dat dan ook mag zijn. In dat geval kun je geloof geen vrede meer noemen. Die uitspraak hebben ze lang geleden al verpest. Wat wel zo is is dat geloof innerlijke vrede geeft. Je komt tot rust en kunt mediteren of bidden om je innerlijke rust te bewaren en één te zijn met je geloof. Dat heeft wel iets kosmisch. Dit is alleen iets dat niet voorbehouden is aan gelovigen. Als ongelovige kun je ‘aarden’ om zo een te zijn met de aarde en het heelal. Ook dat heeft iets kosmisch, al wordt dit over het algemeen wat zweverig bevonden.

Hoop

Geloof geeft hoop. Hoop dat er dan toch meer is in dit aards bestaan. Een hogere macht. Iemand die men de schuld kan geven als het mis gaat en kan bedanken als het goed gaat. Iemand waarvan velen denken dat hij het leven niet alleen draaglijker maakt, maar ook betekenis geeft. Zovelen zijn gestorven ‘in naam van god’; dat had pas een betekenis.

Oorlog

Onderlinge strijd tussen verschillende geloven is er altijd al geweest. Kijkend naar de geschiedenis en kruistochten waarbij moslims werden verdreven en bekeerd uit wat toen Europa was, krijg ik een naar gevoel.Ik vraag mij soms wel eens af of ze nog een wrok koesteren om wat hen destijds is aangedaan. Juist nu deze problematiek weer oplaait en het op de politieke agenda staat, is het punt van aandacht in de huidige samenleving. Zoals ik het nu bekijk is weer hetzelfde aan de orde. Men denkt dat moslims Europa over willen nemen. Misschien is het wel een omgekeerde kruistocht in naam van de Islam. Misschien ook niet, en denkt men dat dit wel zo is, terwijl het een keiharde politiek/economische grondslag heeft welke alles te maken heeft met westers kapitalisme.

Angst

Al met al zijn we bang geworden. Bang voor het geloof van een ander en ook bang voor het ongeloof. Angst is een sterke drijfveer. Mensen doen de gekste dingen wanneer zij handelen uit angst. Als je kijkt naar de politiek, met name naar volgelingen van Wilders en de PvdA zie je angst. Pure angst. Angst dat alles zal veranderen wanneer er een gek(ke gelovige) opstaat en zegt dat de jihad/kruistocht nu gaat beginnen. We zijn dus al zover dat we bang zijn voor de toekomst. Voor wat ons te wachten staat. Niet dat dit iets nieuws is. In het verleden waren er talloze mensen bang voor toekomst en vooruitgang. Maar dat het nu polariserend is en partijen tegenover elkaar staan uit angst, dát is pas een beangstigende vooruitgang.

Bastiaan is een ongelovige maar gelooft wel in progressie, oplossing en vooruitgang in contrast met oeverloze discussies, oude koeien uit de sloot halen en stilstand.

Met grote verbazing heb ik naar de TV gekeken toen er ineens Dr. Ötker werd gezegd in de reclame. Ik heb me er altijd al aan gestoord dat die domme Nederlandse reclamemakers het Dr. Oetker noemden.  Dit zal ik even uitleggen.

Ik heb zelf 9 jaar in Duitsland ‘gewohnt’ en daar werd altijd gesproken over Dr. Ötker (fonetisch: Uht-Kèr). Nu is het zo dat OE in de Duitse taal wordt uitgesproken als Ö. Dit heeft alles te maken met verschillende spellings- en grammaticaregels in de Duitse taal. Dus:

• AE wordt Ä
• OE wordt Ö
• UE wordt Ü
• etc.

Als je dit in gedachten houdt en en nog eens kijkt naar bovenstaand Oetker-probleem dan wordt het allemaal best logisch. De naam Oetker bestaat waarschijnlijk al wat langer dan meneer Oetker zelf. In de tijd dat de umlaut nog niet voorhanden was werd het altijd met OE geschreven; weliswaar boven elkaar maar toch.

Jammer genoeg zie ik weer veel (bekrompen) Hollanders – in dit geval mag ik Hollanders zeggen – die faliekant tegen de naamsverandering zijn. Er zijn zelfs hele hyves tegen opgericht. Maar nogmaals, als je gewend bent bovenstaande sowieso al met een umlaut uit te spreken, wordt het een natuurlijke zaak en moeten ‘Hollanders’  niet zo klagen. Het is immers voor hun eigen bestwil.
Inmiddels wordt Dr. Oetker in heel Europa Dr. Ötker genoemd; het ging ze juist om uniformiteit.

Het is tijd voor verandering. Tijd om het om te gooien naar een nieuw format. Niet alleen feel-good TV, maar ook eens feel-bad TV. Eens even de keiharde waarheid. Ik mag lijen dat PowNed komt met een verfrissende kijk op het hedendaags bestel, want wat ik tegenwoordig voor mijn kiezen krijg op mijn riante 50″ is toch armoe troef…

Ik wil schreeuwen, janken, lachen en gillen om TV; niet als een soort passieve spons gezapige programma’s tot mij nemen. Ik krijg steeds meer het idee dat ik dommer word als ik naar de televisie kijk. Alsof Hilversum een trucje heeft om de burger dom te houden. Ik meen het, de intelligentie en het intellect vloeit langzaam uit mij weg als ik weer die onwijs domme kop van zo’n uitgerangeerde befpresentator zie, die het waarschijnlijk in de vorige eeuw wel goed deed.